tag:blogger.com,1999:blog-75545486803585649432011-04-21T17:59:38.378-07:00χριστίναhttp://www.blogger.com/profile/16158513606617643009noreply@blogger.comBlogger91100tag:blogger.com,1999:blog-7554548680358564943.post-1994553889993837402009-03-04T02:14:00.000-08:002009-03-04T02:15:03.445-08:00Αναπολώ τα χρόνια που πέρασαν σαν στάχτες<br />Νιώθω σαν από μάρμαρο αγαλμάτινο την ψυχή μου<br />Που έχει πια σε αμυδρή νηφάλια ονειρούπολη ξεχυθεί<br />Σε ήλιους ανήλιαγους και σε μέρη αλλόκοτα, πλατεΐζοντα…<br />Ένα σωρό από στάχτες σκαρφαλώνουν στη ράχη της πνοής μου<br />Να την πνίξουν όλο και βιαστικότερα<br />Πανικοβεβλιμένα και πενιχρά νήματα σέρνουν πια την ύπαρξη μου<br />Που δεν έμεινε πια παρά μόνο στάχτη στις στάχτες…<br />Καράβια σε στόλους απέραντους <br />μα μάταιους…<br />.#<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7554548680358564943-199455388999383740?l=gialinanhmata.blogspot.com' alt='' /></div>χριστίναhttp://www.blogger.com/profile/16158513606617643009noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7554548680358564943.post-16032227333091412009-03-04T02:12:00.000-08:002009-03-04T02:13:26.429-08:00Με μεγάλωσαν σε μια κοινωνία οπού το όριο είναι κάτι το φανταστικό<br />Μια γυαλιστερή ασημένια γραμμή που σε σπρώχνει να την ξεπεράσεις<br />Με μεγάλωσαν σε μια κοινωνία όπου τη μισή μου ζωή πρέπει να κρατώ σημειώσεις για το πώς θα ζήσω την άλλη μισή<br />Με μεγάλωσαν σε μια κοινωνία όπου κάτι υλικά μινιμαλιστικά ανώφελο <br />Μπορεί να σε κάνει κάτι άμετρα και άυλα μεγάλο<br />Με μεγάλωσαν σε μια κοινωνία που η παιδεία είναι σιωπή<br />Και η σιωπή είναι αγάπη<br />Και η αγάπη άραγε τι είναι;;;;<br />.#<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7554548680358564943-1603222733309141?l=gialinanhmata.blogspot.com' alt='' /></div>χριστίναhttp://www.blogger.com/profile/16158513606617643009noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7554548680358564943.post-13448871305088392792009-03-04T02:11:00.000-08:002009-03-04T02:12:24.824-08:00Θεός είναι ένας ανόητος υλιστής ιππόκαμπος-πιγκουίνος<br />Στην προσπάθεια του να αυτόεπιβεβαιώνεται θεωρεί τον εαυτό του άυλο…<br />Στην αρχή αποφάσισε να παίξει με τον κόσμο..<br />Και είναι και δεν είναι…<br />Και ο κόσμος ρίχτηκε πάνω του σαν διαμάντι στο μέγεθος αυγού<br />Τυφλοί να δουν πως το διαμάντι ήταν άμμος και ο εχθρός αγέρας<br />Θεός είναι ένα ανόητο μίζερο καχεκτικό ανθρωπάκι<br />Κρύβεται πίσω από παραμύθια γιατί φοβάται να αντιμετωπίσει τους σταυρούς που στόλισε τον κόσμο..<br />Θεός είναι ένα θλιβερό πλάσμα τόσο μοναχικό και γλοιώδες <br />που επινοεί καταστάσεις και πρόσωπα και κάνει το ένα τρία και τα τρία ένα<br />Θεός είναι ο άπληστος , αχόρταγος ,κυνικός αφροδισιακά παντοδύναμος.<br />Και αν τελικά ο Θεός είναι όλα αυτά… ακούγεται πλέον πιο πολύ σαν κτίσμα παρά σαν κτίστης<br />Κτίσμα του ανθρώπου του υλιστή, του μυθομανή, του γλοιώδους. Του μίζερου , του καχεκτικού, του ανεκπαίδευτου, του ψεύτικου και του μοναχικού.<br />Θεός τελικά είναι η κοινωνική μας συνείδηση<br />Θεός είμαστε εμείς <br />Θεός επί των ουρανών<br />Δεν υπάρχει <br />Πριν πέσω για ύπνο τις νύχτες αναλογίζομαι το κακό που πλανάται στον κόσμο…<br />Τρομάζω στη σκέψη ότι υπάρχει κάποιος που έχει τη δύναμη να αποτρέψει αυτό το κακό και δεν το κάνει..<br />Πριν πέσω για ύπνο λοιπόν , κατηγορώ τον εαυτό μου γι’ αυτό και ΟΧΙ <br />Κανέναν ανύπαρκτο<br />Ανόητο <br />Υλιστή<br />Άπληστο <br />Θεό<br />.#<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7554548680358564943-1344887130508839279?l=gialinanhmata.blogspot.com' alt='' /></div>χριστίναhttp://www.blogger.com/profile/16158513606617643009noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7554548680358564943.post-24503440999627056262009-03-04T02:09:00.000-08:002009-03-04T02:11:28.881-08:00Ήξερε να μετρά τραγούδια με τα δάχτυλα των ουρανών της<br />Και σαν κάτι ακουμπούσε στα χέρια της <br />Πριν τη μαυρισμένη της ψυχή να φτάσει<br />Άλλοτε χρυσό γινόταν και άλλοτε αστέρι<br />Ήξερε να τραγουδά στις καρδιές των αγνώστων<br />Και απόψυχος θα θελε να ‘ταν στις κόρες των γνωστών <br />Πάντοτε έμοιαζε τόσο με την υπεροχότητα ενός σκίτσου<br />Μα τα υπέροχα σκίτσα ματώνουν για την μια τους ανικανότητα<br />Πίνακες ποτέ τους δεν θα γίνουν<br />Και πάντωτε λάγνες σκέψεις απόκρυφες θα μείνουν<br />Πίσω από κείνες τις γραμμές, τις υπέροχες έσβηναν τα χρώματα τους<br />Και κείνη σαν τη ρώτησες με τόση περιέργεια γιατί<br />Εκείνη μήτε για το χρυσαφένιο της άγγιγμα μίλησε..<br />Μήτε για τα λόγια της τα απόκοσμα<br />Μπορώ να σ’ αγγίξω και στο θρόνο του κόσμου ν’ ανέβεις<br />Μα τι νόημα θα χει να σου προσφέρω κάτι που δεν μπορεί να σ’ αγαπήσει;<br />.#<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7554548680358564943-2450344099962705626?l=gialinanhmata.blogspot.com' alt='' /></div>χριστίναhttp://www.blogger.com/profile/16158513606617643009noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7554548680358564943.post-27195733504007231802009-03-04T02:07:00.000-08:002009-03-04T02:09:23.331-08:00Η παράνοια είναι χαρακτηριστικό του σοφού<br />Ο ανόητος δεν μπορεί παρά να την κατακρίνει<br />Για κείνον είναι μια σιμυγδαλένια μελωδία πίσω απ’ τους ορίζοντες της λογικής.<br />Μια παράφωνη νότα στη συγχορδία της μετρημένης σκεπτικιστικής του ικανότητας <br />Για τον άλλον είναι ναρκωτική αναγκαιότητα.. <br />Στο πρόσωπό της αντικρίζει την αρμονία της σουρεαλιστικής του πραγματικότητας.<br />Εκείνος τη νιώθει σε κάθε του συλλαβιστική προσπάθεια<br />Όταν πια οι συλλαβές σχεδιάζουν ηδονικά την απλότητα της έλλειψης<br />Και την αυταρχική ταυτότητα της ανοησίας.<br />Παράνοια είναι η σύνθεση στο ταξίδι… <br />στην ομορφιά του εναρμονίζω το παράφωνο και απαγορευμένο <br />υπερχαράζοντας το τοίχος που με προτρέπει στην καταδίκη τών<br />χωρίς να μου επιτρέπει να τ’ αγγίξω, να τα νιώσω <br />Δεν είναι παρά η επικινδυνότητα της μοναδικής επαφής τους <br />Η παραμορφωτικότητα της γνώσης τους <br />Μα και η ασφάλεια πως μακριά τους δύναμαι ως εκεί που θα ‘πρεπε<br />Δεν θέλησα ποτέ μου να φοβηθώ την παράνοια<br />Μήτε και τη σοφία<br />Η επικινδυνότητα τους με σπρώχνει πλησιέστερα στην αλήθεια τους <br />Ίσως είμαι νεκρή ως τότε <br />Μα κι ο θάνατος είναι παρανοϊκός <br />Έρπεται σε μια γνώση του τίποτε και του πάντα<br />Δεν θέλησα να φοβηθώ το θάνατο <br />Μήτε και τη σοφία θέλησα να φοβηθώ.<br />Και ίσως είμαι νεκρή ως τότε<br />Μα σαν ευχετήριο δώρο μακάρι να μου χαριζόταν η ελευθερία τούτη<br /><br />Αφέθηκα στην παράνοια…<br />Ήξερα πως εκείνη θα με οδηγούσε κάπου μακριά<br />Ίσως στην ευτυχία που οι κανόνες των τοιχών δεν μου απέπνευσαν ποτέ.<br />Την εμπιστεύτηκα κι εκείνη θα με οδηγήσει.<br />Επικίνδυνο ίσως..<br />Μα δεν έμεινε να εμπιστευτώ τίποτε άλλο.<br />Όλα χάθηκαν σε μία ξαφνική έκλαμψη.<br />Και τα μίζερα λόγια τους στάθηκαν στην ύπαρξη μου<br />Τη βάρυναν και τη σκόρπισαν <br />ώσπου σε τέλμα ατέρμωνο να στραγκίξει τη ζωτική της ανάσα.<br />Είναι τόσο κρίμα που δεν κατάφερα να αποτρέψω τη μεταστροφή μου <br />Σε αυτό που τόσο δεν ήθελα να γίνω<br />αφέθηκα στην παράνοια, <br />Και στη μοναξιά<br />Ίσως το μόνο ταξίδι που δεν κατάφερε να με προδώσει.<br />. #<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7554548680358564943-2719573350400723180?l=gialinanhmata.blogspot.com' alt='' /></div>χριστίναhttp://www.blogger.com/profile/16158513606617643009noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7554548680358564943.post-55934962515155584182009-03-04T02:06:00.000-08:002009-03-04T02:07:47.232-08:00Χθες το βράδυ ήσουν εκεί<br />Ήσουν λουσμένη στο φως<br />Περιτριγυρισμένη από μουσικές <br />Προσπάθησα να σε αγγίξω <br />Και στα μάτια σου άστραψαν τα χρόνια <br />Της αφθονίας και της υπομονής<br />Το φως τύλιξε το άγγιγμα μου<br />Το σκόρπισε <br />Κι όμως ήσουν εκεί <br />Ξάπλωσα δίπλα σου ως το πρωί <br />Ώσπου τα φώτα έσβησαν <br />Και μόνον έμεινε ο χτύπος του ρολογιού <br />να μετρά τους χτύπους της καρδιάς σου<br />.#<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7554548680358564943-5593496251515558418?l=gialinanhmata.blogspot.com' alt='' /></div>χριστίναhttp://www.blogger.com/profile/16158513606617643009noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7554548680358564943.post-25227086018228469552009-03-04T02:04:00.000-08:002009-03-04T02:05:42.977-08:00Το ήξερα πως δεν θα ερχόσουν<br />Χτύπησε μεσάνυχτα στο επιβλητικό ρολόι<br />Σαν να έτριξε στην καρδιά μου ο ήχος τούτος <br />Στεκόμουν στα σκαλοπάτια του παραδείσου <br />Φασκιωμένη με χρώματα λευκά, αλλοτινά<br />Το βλέμμα μου κοιτούσε ψηλά στ’ αστέρια που αγαπούσα τόσο <br />Καθώς στα πόδια μου γυάλιζαν τα γοβάκια του ονείρου <br />Της νεράιδας η ελπίδα τα είχε σπρώξει στην πόρτα της ψυχής μου <br />Κι εγώ περίμενα ολότελα αφημένη στα μονοπάτια του παραμυθιού μου.<br />Μα δώδεκα χτύπησε της νύχτας το ρολόι <br />Και περήφανα σαν να το ήξερα από καιρό<br />Σαν θρίαμβο στα παλάτια του πρίγκιπα<br />Είχε έρθει η ώρα…<br />Η ώρα που η άμαξα ξανάγινε κολοκύθα <br />Και τα ηδονικά από παραδείσια στάχτη υφάσματα<br />Κουρέλια στο έλεος του κρύου άφησαν στα σκαλοπάτια της ψυχής μου<br />Νυχτερινές μουσικές ακούγονται από πέρα <br />Θα ήμουν κι εγώ εκεί…<br />Μα είχε έρθει η ώρα<br />Με λύπη κοίταξα τα κρυστάλλινα γοβάκια που απόμειναν στο πεζούλι<br />Τα κοιτούσα σαν μαγεμένη από τη μορφή των που άλλοτε στεκόταν στα δυο <br /> μου πόδια <br />τα γυμνά τώρα πια<br />η ασημόσκονη της νύχτας σύεται ακόμη ολόγυρα μου <br />μα χτύπησε δώδεκα<br />και η μαγεία χάθηκε σε μία έκλαμψη της νύχτας και σύνεφο γίνηκε<br />γιατί το ήξερα πως δεν θα ‘ρχόσουν<br />κοίταξα γύρω μου και θλιμμένα μάζεψα <br />τα λουλούδια που κείτονταν τότε στην αγκαλιά μου<br />πριν ταο βλωσυρό στεναγμό του ρολογιού <br />Τα κρυστάλλινα σαν από πριγκιπικά σεντόνια βγαλμένα νεραιδόκουμπα <br />κρέμονταν στα χέρια μου<br />καθώς είχα πάρει του γυρισμού το δρόμο<br />Ξυπόλυτη με τα δικά μου βασιλικά κουρέλια.<br />Και σαν πίσω μου δεν κοίταξα και ολονυχτίς στην κάμαρά μου πλάγιασα<br />Που μήτε από μετάξι μήτε από μυρωδιές βασιλικές ήταν μυρωμένη<br />Σκεφτόμουν το όνειρο που σαν στερνή ελπίδα<br />Μ’ έναν χτύπο μ’ άφησε στο ημίφως <br />Και τα κομμάτια της ψυχής μου που κείτονταν μια για πάντα κείθε<br />Καθώς τα όνειρα τα παιδικά μου πλάνες αέναες γίνηκαν<br />Κλείνω τα μάτια και ο λίθινος ύπνος με παίρνει στην αγκαλιά του<br />Και ιστορίες πλάθει στην παιδική μου φαντασία<br />Για κορόμηλα σε δέντρα χρυσά<br />Και υπέρψηλα<br />Για βατράχους που φίλησες στοργικά <br />Και βάτραχοι εμείναν.<br />.#<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7554548680358564943-2522708601822846955?l=gialinanhmata.blogspot.com' alt='' /></div>χριστίναhttp://www.blogger.com/profile/16158513606617643009noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7554548680358564943.post-2787675131930823082009-03-04T02:03:00.000-08:002009-03-04T02:04:09.768-08:00Χάθηκες..<br />Έχασα τις λέξεις μέσα από τα μάτια σου..<br />Τη σιωπή μέσα από την ψυχή σου..<br />Χάθηκες σαν κείνα τα όνειρα τα μακρινά και τα ξένα που σαν να ξυπνούν την αλλοτινή μας φαντασία χτυπούν τις όμορφες νύχτες μας<br />Ένα όνειρο από κείνα ήσουν<br />Ένα όνειρο απ' τα παλιά<br />μια λευκή σταγόνα στο σκοτεινό της νύχτας<br />Έσβησαν τα φώτα<br />Πόσο γρήγορα σκόρπισε η ζωή<br />Πόσο βιαστικά και ξέπνοα φύγαν τα καλοκαίρια μας..<br />Έκλεισα τις νύχτες μου σ' ένα απάνεμο αστέρι<br />Πιο θαμπό πιο μακρινό πιο ψεύτικο<br />Κι εκείνο χάθηκε..<br />Χάθηκες..<br />Διέλυσα τα δειλινά χρώματα να βρω τα λόγια σου <br />Κι εκείνα έσβησαν μαζί τους<br />#<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7554548680358564943-278767513193082308?l=gialinanhmata.blogspot.com' alt='' /></div>χριστίναhttp://www.blogger.com/profile/16158513606617643009noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7554548680358564943.post-80877475805625669092009-03-04T01:59:00.000-08:002009-03-04T02:03:08.941-08:00Προδοσία είναι ένα όνειρο από το οποίο ξυπνάς ιδρωμένος<br />Έτρεχες στους δρόμους θυμάσαι<br />Δεν ξέρεις γιατί<br />Φώτα σε ζαλίζουν αδιάκοπα<br />Δεν ξέρεις γιατί<br />Τρέχεις, τρέχεις, δακρύζεις<br />Δεν ξέρεις γιατί<br />Νιώθεις ξαφνικά ένα κενό<br />Δεν ξέρεις γιατί<br />Και κοιτάς γύρω σου, μες στο σκοτάδι, διακρίνεις μόνο πρόσωπα γνωστά<br />Κι αγαπημένα<br />Κι όμως το κενό μεγαλώνει<br />Δεν ξέρεις γιατί<br />Τα φώτα στροβιλίζονται όλο και βιαστικά, τρομακτικά βιαστικά<br />Και σε καταδιώκουν<br />Δεν ξέρεις γιατί<br />Οι πνοές των προσώπων σπρώχνουν τις σκιές της πόλης στα μάτια σου<br />Σε ζαλίζουν<br />Δεν ξέρεις γιατί<br />Και άξαφνα τα φώτα σταματούν<br />Κείτεσαι στο ξένο σκοτάδι<br />Κοιτάς πάνω σου<br />Οι σκιές γίνονται φυσιογνωμίες που σαρκάζουν<br />Κλείνεις τα μάτια, όχι, όχι, όχι<br />Όλα γυρίζουν, φώτα, η πόλη<br />Ξέρεις γιατί…<br />Ανοίγεις τα μάτια ιδρωμένος<br />Ανοίγεις τα μάτια δακρυσμένος<br />Τέλος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7554548680358564943-8087747580562566909?l=gialinanhmata.blogspot.com' alt='' /></div>χριστίναhttp://www.blogger.com/profile/16158513606617643009noreply@blogger.com0