Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2009

μια σωρός από στάχτες

Αναπολώ τα χρόνια που πέρασαν σαν στάχτες
Νιώθω σαν από μάρμαρο αγαλμάτινο την ψυχή μου
Που έχει πια σε αμυδρή νηφάλια ονειρούπολη ξεχυθεί
Σε ήλιους ανήλιαγους και σε μέρη αλλόκοτα, πλατεΐζοντα…
Ένα σωρό από στάχτες σκαρφαλώνουν στη ράχη της πνοής μου
Να την πνίξουν όλο και βιαστικότερα
Πανικοβεβλιμένα και πενιχρά νήματα σέρνουν πια την ύπαρξη μου
Που δεν έμεινε πια παρά μόνο στάχτη στις στάχτες…
Καράβια σε στόλους απέραντους
μα μάταιους…
.#

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου